The end is not near, it’s here.

Howdy Cowboys!

Net zoals gisteren heb ik weinig te vertellen. Weinig nieuws..
Dus dit was mijn laatste verhaal, want morgen vliegen we al naar huis toe.

DOEI!

Oke grapje. Nouja, grapje dat het zo kort was. Want ik heb serieus weinig nieuws meer te vertellen. Vandaag zijn we alwéér op die veiling geweest. Het klinkt vele malen erger dan het is, want erg is het helemaal niet. Tegenwoordig wordt ik ook herkend en zeg ik ook mensen gedag en andersom. Het was vandaag de allerlaatste dag op de veiling en de heren waren nog steeds opzoek naar hét koopje der koopjes. Die zijn er wel geweest maar als je achteraf zegt dat het een koopje was en niet hebt geboden, dan heb je geen koopje gekocht. Snap je het nog?

Ik heb het bij een half dagje veiling gehouden. Daarna ben ik hier tegenover het hotel nog even het winkelcentrumpje op gegaan. Geen klein winkelcentrum, enorm, maar gewoon weinig winkels. Meer dan een nagelknipper heb ik dus ook niet aangeschaft.

Hierboven zie je twee foto’s van de ‘diner’ waar we vanavond hebben gegeten. Zo typisch Amerikaans! En zo leuk! Ik hou er wel van. Lekker was het overigens ook, al word ik soms wat onsmakelijk van al die veel te dikke mensen. Ik ken wel iemand die hier de lol niet opkan en niet zou misstaan.

Aangezien ik verder weinig te vertellen heb, heb ik nog wat foto’s van de afgelopen dagen van mijn telefoon toegevoegd. Unseen material!! *exclusief!!*

Texas steakhouse! Twee keer wezen eten. Lekker maar idioot grote porties. Iedere avond gaat ineens de muziek heel hard aan en dan begint het personeel een country dansje te doen

De wc van Ann.. Nouja, de badkamer, maar zeg nou eerlijk. Hoe vet is die deur met dat behang?

En dan natuurlijk nog mijn amish vriend Ruben en de welbekende koets. Op deze foto is overigens helemaal niks geposeerd.

Zover de mobiele kiekjes. Morgen ochtend gaan we nog even lekker uitslapen en dan richting Philly om nog een keer te winkelen. Aangezien ik vandaag weer geld verdiend heb moet dat worden uitgegeven. Thuis heb ik immers niks aan die dollars.

Dan vliegen we om ±3 uur ‘s nachts Nederlandse tijd weer terug…

MAAR EIGENLIJK WIL IK NOG NIET NAAR HUIS!!!

A horse is a horse, of course, of course

Another day in the States!

Vandaag niet heel erg veel bijzonders te melden.. De hele dag zijn we op de veiling geweest, opzoek naar dat ene koopje wat niet kwam.

Buiten was het helaas koud! Erg koud, wat vooral door de wind komt. Zo erg was het dus ook niet om een dagje binnen te zijn.

Trouwens, als je hier op het complex aankomt staat het vol met pick-ups en typisch Amerikaanse trailers. Echt onvoorstelbaar hoeveel er staan.

Maar goed… De veiling is iedere dag hetzelfde verhaal alleen staan er andere paarden voor andere bedragen. Heel veel kan ik er dus niet echt over vertellen. Ik heb wat foto’s en een filmpje toegevoegd zodat jullie een beetje kunnen zien hoe het nou in ze werk gaat.(Sorry! Internet is hier te langzaam om het filmpje erop te krijgen)

We hebben in de ochtend heel veel paarden bekeken en veel afgestreept en andere toegevoegd. Ook heb ik denk ik de grootste draver ooit gezien. Het paard, beter een giraffe genoemd had zeker een schofthoogte van meer dan 1.80m

Na het bekijken hebben we in de veilinghal gekeken naar de verkoop. Sommige werden voor $1000,- (minimum) verkocht en een andere ging eruit voor $575.000,-. We hebben het dan over fokmerries.

De heren waren vooral dus vooral opzoek naar dat ene koopje en ik vooral waar ik gratis weer een happie/snoepie kon vinden. Iedereen blij. Verder heb ik nog wat paarden gefotografeerd voor Jack.

Overigens ben ik in de veilinghal nog steeds bang om een verkeerde beweging te maken en vervolgens een paard van een ton aan me broek genaaid te hebben. In het begin zat ik als een stokstaartje op die stoel, maar er zit voortgang in. Inmiddels durf ik al gewoon op mijn hoofd te krabben. (Waar je ineens heel vaak jeuk hebt)

Er lopen op de veiling trouwens ook veel Amish mensen rond + kinderen. En eigenlijk heb ik het niet op kinderen, maar deze zijn wel leuk. Misschien omdat ze zulke onschuldige schattige kleren aanhebben. Ja, dat zal het wel zijn!

Vanavond zijn we weer bij The Outback wezen eten. Ik moet eerlijk zijn.. Ik ben dat vlees/hamburgers even helemaal zat. Ik wil eigenlijk een lekkere pizza (of kroketje, boterhammetje)! De heren hadden mij ook verzekerd dat dat ook verkrijgbaar was, niets was minder waar. Het brood hier is ook net een oliebol en het water (uit de kraan) smaakt naar een slok chloor gecombineerd met aftershave. Ja Nederland is zo slecht helemaal niet. Wat overigens niet betekend dat ik graag naar huis wil hoor.

Morgen staat er niet veel bijzonders op het programma. Ze gaan weer verder zoeken naar een koopje. Ik hou het denk ik bij een halve dag op de veiling en ga in de middag nog even het winkelcentrum hierachter het hotel in.

See ya!

Pretty in rain

Hello, hello

Alweer een dag voorbij, wat gaat de tijd toch snel… Het lijkt wel alsof de leuke dingen niet ophouden. Vandaag hebben we weer een leerzame maar vooral leuke dag gehad. Op ons programma stond een rit naar Pin Oak Lane Farm in New Freedom. Het was ±3kwartier rijden en dan kom je op het platteland van Pennsylvania. Wonderschoon is het erg, je rijdt door de heuvels tussen de gele, oranje en rode bladeren. De herfst is hier prachtig, ondanks de regen van vandaag.

Het is een grote farm met zo een 180 hectare grond en 3 boerderijen. De eigenaar is een oudere man, doctor Solomon. Paarden zijn dus bij hem aan het goede adres. Alles is er werkelijk prachtig.

Bij Park Oak Lane heeft Peter 2 paarden staan, een merrie en een veulen. Het veulen is dan ook een echte kopie van der moeder. Er is geen DNA test voor nodig om dat te kunnen zien.

Met de auto rijden we over de boerderij. Ik zit bij de Dokter in de auto en de heren in onze auto. Het is een aardige man en we kletsen wat. Ik mag zelfs aankomende zomer drie maanden op zijn farm komen werken. Hoe vet is dat?!

Ook heb ik weer een nieuwe vriend gemaakt. Zie hem hieronder; een schattig klein hondje met een toepasselijke naam; Little Dog. Alle foto’s hieronder geven een beeld over hoe het eruit ziet.

We hebben er lunch gegeten, in een prachtige serre die uitkijkt over het landgoed. Eigenlijk kan ik alleen maar positieve dingen zeggen.

Zoals iedere dag zijn we nog even langs de veiling geweest. Mijn nieuwe vrienden van de amish waren er ook en ik begin ze steeds leuker te vinden. Eigenlijk ben ik gewoon fan, een amish fan! Het zijn vriendelijke mensen en ze werken hard. Een goed volk en ik heb echt respect hoe ze in de huidige wereld gewoon hun eigen leven hebben.

Verder hebben we nog een leuk cadeautje voor Lizz bij Walmart gekocht, waar ze zeker weten de show mee gaat stelen.

Dat vrouwen kunnen winkelen weet iedereen wel.. Maar mannen kunnen het beter! We hebben nog en outlet centre in Hershey bezocht. De heren hebben zoals verwacht nog wat aanschaft. Blijkbaar hebben ze heel erg veel ruimte over in de koffer.

Ik doe overigens erg mijn best voor iedereen de gewilde items te kopen, maar dat wil nog niet lukken.. Alles wat ik zoek is er gewoon niet. Zondag gaan we een nieuwe poging doen in Philedelphia.

De dag begon met regen, maar we sloten hem af met een prachtige zonsondergang.

PS: het liedje hieronder is een echt typisch Amerikaans muziekje, en ik zeg eerlijk… ik begin die country wel te waarderen!

God did really bless America!

HELLO!

Ja, enthousiasme. Daar zal dit bericht vol van staan. Ik zou wel een gat in de lucht kunnen springen van enthousiasme! Ik weet dat ik vaak overdrijf, maar over het volgende overdrijf ik absoluut niet: Vandaag de dag, 9 november 2011, de dag waarop mijn opa eigenlijk 83 jaar oud zou zijn geworden, die dag is een van de mooiste en leukste uit mijn leven (tot nu toe dan). Ik voel mij een bevoorrecht mens. En waarom? Lees verder…..

We zijn de dag begonnen met een ritje langs downtown Harrisburg. Aangezien ik dit nog nooit gezien had leek dat wel leuk. Jeetje mineetje, dat was zeker leuk! Onze rit begon door de achterbuurt.. En dat zijn inderdaad achterbuurten. Dicht gespijkerde ramen, deuren, huizen in slechte staat. Ik zou er alleen niet durven lopen. Maar lelijke huizen waren het niet! Ze stonden alleen op de verkeerde plek.. Vervolgens kwamen we in het goede gedeelte en langs de rivier. Moooooooi! Kijk vooral gewoon even naar de foto’s, die behoeven niet zoveel uitleg!

Vervolgens gingen we iets heel erg leuks doen! IETS HEEL ERG LEUKS! We gingen weer naar Lancaster, waar we gisteren ook gewinkeld hebben. Maar dit keer om de Amish te bezoeken! Deze mensen maken tuigen die vaderlief verkoopt en wij mogen dan ook een kijkje in de spreekwoordelijke keuken nemen. En ohohoh wat was het leuk!

Iets meer dan een uur is het rijden. Na de snelweg kom je op kleine landwegen terecht. Onderweg zie je enorme roofvogels door de lucht vliegen en wanneer je steeds verder de landwegen opgaat zie je ze steeds meer; Amish! Over de autoweg gaan koetsjes met enorme wielen en daarin mannen met stroohoeden. In het land naast de weg zie je ploegkarren met grote trekpaarden ervoor het land bewerken. Alsof je in een film zit. We hebben allemaal The Little house on the Prairie wel eens gezien, en nu was ik er gewoon! In Honeybrook om precies te zijn. Schattige naam toch?

Hierboven zie je het huis van de familie waar we zijn geweest. Man, vrouw en acht kinderen wonen er om precies te zijn. Er waren er maar 3 en allemaal ontzettend aardig. Ik mocht overal kijken en overal foto’s van maken. Bijzonder, heel erg bijzonder om te zien hoe deze mensen leven en werken. Ze hadden een vrij groot erf met allerlei dieren, honden (Kijk deze hieronder even, een soort kruising hond-vos en zo ontzettend leuk!! -Pap? Ik wil er ook eentje!), kippen, poesjes, koeien, paarden. De welbekende koetsjes stonden ook in de schuur.

Het jongste lid van de familie liep er ook rond, Ruben. En normaal heb ik het niet op kinderen, maar deze was echt om op te vreten. Misschien komt het door het stroohoedje, de bretels of zijn kapsel, maar serieus. Hij sloofde zich ontzettend uit met zijn golf spelletje en wilde dan ook dat we elke slag zagen.

Het was echt een bijzondere ervaring en ik heb nog steeds een glimlach van oor tot oor. En aangezien ik een vrij groot en vooral breed hoofd heb kun je je voorstellen dat die glimlach groter dan gemiddeld is. Ik zou bijna vergeten te vertellen dat ik nog gewinkeld heb vandaag..

Om dat winkelen verhaal niet de overhand te geven hou ik het kort. Een idioot groot winkelcentrum waar je minimaal een half jaar voor nodig hebt om alle winkels gezien te hebben, was de volgende stop. Ik heb er bij Forever 21 bijna al mijn verdiende geld doorheen gejast. Maar wat maakt het uit?! Waarom zou je zo een mooie dag niet nog mooier maken?

Net zijn we nog even langs de veiling geweest.. en wie denk je dat ik daar tegen kom? Ruben..! In Amerika kan alles.

A Sunny Shopping day

Hello again!

Vandaag stond de focus eens even niet op de paarden maar op het winkelen! Yes! Winkelen! Na alle verhalen zou ik hier even mijn slag gaan slaan, ik heb immers nog meer dan 10 kg vrij voor in mijn koffer.

We zijn hiervoor naar Lancaster gereden, in het land van de Amish. (Hoewel ik nog geen echte gespot heb…) Hier was hét Outlet center om je slag te slaan. De heren wisten precies waar we zijn moesten. Ralph Lauren, Tommy Hilfiger, Calvin Klein… Alsof het kinderen in snoepwinkels waren óf nog beter; vrouwen in schoenenwinkels. Broeken, overhemden, jasjes, schoenen, ondergoed, sokken, alles werd aangeschaft. Hey big spenderssssssss!

Het resultaat; een achterbak helemaal vol. Geen grapjes.. serieus. Afgeladen. De portemonnee zat daarna iets minder vol… Maar zoals je ziet, ze zijn er blij mee!

Maar om eerlijk te zijn. Ik heb er mijn slag niet kunnen slaan. Mijn koffer was misschien 0,2kg zwaarder na dit winkelcentrum. Alles was voor vooral voor volwassenen, jongeren hadden er weinig te zoeken. Maar ik heb wel 1 winkel kunnen vinden waar ik blij van werd en tevens de enige in de winkel was. Twee shirtjes, twee armbandjes en een glimlach rijker.

Het winkelcentrum was wel typisch Amerikaans. Van de gebouwen waarvan als je er 1x hard tegen aan schopt dat er een gat in de muur zit. En bijna alles is laagbouw, ze hebben hier immers ruimte zat. De hele parkeerplaats staat vol met auto’s, maar in de winkels is geen mens te bekennen. Maar ze hebben wel alles. Shampoo dat naar chocolade koekjes ruikt? No problem..

Na het shoppen werden we in de veilinghal verwacht. Of beter gezegd daar werd ík verwacht. Oh, oh, wat ben ik toch belangrijk! Paardje gefotografeerd, met meneer Amish gesproken, gratis eten gescoord en op naar het volgende… Nu wordt het leuk.. HEEL ERG LEUK! We gingen naar.. de Walmart! Iets waar ik heel erg graag heen wilde. En jeetje mineetje dat is groot! En daar hebben ze echt alles! Een fietshelm in de vorm van een paard? Yep! Een geweer? Yep! Diepvries pizza? Yep.. Verzin het en Walmart heeft het! En thuisfront: wees gerust. We hebben voor jullie hier ook wat aankopen gedaan, we gaan zelf nog eens terug om dat ene dingetje te kopen…

En vandaag heb ik eindelijk een beetje van het Amerikaanse landschap kunnen zien. Voor de verandering reden we eens door het licht in plaats van het donker. Het is hier mooi! Precies zoals je verwacht, maar wel mooi. En hoevaak ik het ook wel niet zeg, het is echt Amerikaans hier. Alles is Amerikaans, niet heel gek in Amerika natuurlijk. De mensen, de gebouwen, omgeving, ga zo maar door.. Het is allemaal zo stereotype Amerikaans, maar zo ontzettend leuk!

Morgen gaan we iets leuks doen, alweer ja.. we gaan naar de Amish! Maar eerst ga ik nog even voor spek en bonen bij het avondeten met gasten van de heren zitten. But hey, a girl’s gotta eat.

Seeeeeee ya!

PS: ik had nog een foto van onze echte auto beloofd he. Nou hier komtie dan;
Niet heel slecht dacht ik zo.

Big, bigger, biggest

Hello, how are you today? My name is Britt and I’m your writer for today. If you have any questions, don’t hesitate and just ask me.

Om maar even Amerikaans te doen. Een soort gelijk praatje krijg je bij het ontbijt en avondeten. Nergens gewoon Hallo, maar overal Hallo, hoe gaat het. Volgens mij zit het er zo standaard in.. Het klinkt namelijk niet alsof ze het menen. Maar goed, Amerikanen. Het is een apart volk.

Vandaag stond er een dagje veiling op het programma. Eindelijk reden we eens met daglicht door het Amerikaanse landschap. De wegen, omgeving, auto’s, vrachtwagens, verkeersborden.. Net als in de film! En zo leuk! Daarom heb ik vanmorgen ook met cornflakes ontbeten. Je doet Amerikaans of je doet het niet.

We kwamen vroeg in de veilinghal aan. Op dat moment was het vooral paarden bekijken en het veilen zelf zou pas veel later beginnen.

Oja, we reizen natuurlijk in stijl. Goed toch? Oke grapje. Dit is niet onze auto, die zal ik morgen laten zien, maar het geeft wel een beeld van de gemiddelde auto. Een Twingo zal je hier niet tegenkomen. Fietsen overigens ook niet. Dat verklaard ook dat niet alleen de gemiddelde auto groot is, maar de gemiddelde omvang van een Amerikaan ook.

Om even terug naar de veiling te gaan. Er staan ±5 hallen, zo groot als de Rai, gevuld met stallen mét inhoud. Mexicaantjes zijn de hele dag bezig paarden uit stal te halen, rond te lopen ermee, borstelen, mesten, vegen, verzin het en ze doen het. Over dat borstelen gesproken… Ze weten dondersgoed hoe dat moet. Je zou bij wijze van spreken je spiegelbeeld in een paard kunnen zien. Wil je een paard uit de box zien, dat komt er eerst 5 man personeel omheen om hem op te poetsen als een auto. Ze weten wel hoe je een paard hier moet verkopen. Het duurste paard van de dag was ± $850,000 en de kenners hadden ook nog nooit zoiets gezien. Wij ook niet, want wij zaten in een andere hal.

Ter Borgh had ook een paard op de veiling. Een lang verhaal over hoge verwachtingen laat ik achterwege, maar het werd een teleurstelling. Het paard werd voor $25,000 verkocht waar minstens het dubbele verwacht werd… Het onderwerp van gesprek de rest van de dag. Alsnog, $25,000.. ik heb het niet in mijn achterzak en de dag dat ik het wel heb is de dag dat ik onderweg ben naar de bank.

De veiling dus, best leuk, maar wel een lange dag. En die paarden hebben er soms ook genoeg van. Deze hierboven was waarschijnlijk high van de glansspray en dacht dat hij een vliegtuig was. De heren blijken bijna iedereen te kennen en zijn vooral bezig met socializen. Maar er zijn natuurlijk ook dikke pluspunten; gratis eten, drinken én Wifi! Maar ook ik heb zakelijk gezien niks te klagen. Mijn brochures voor Mira liggen hier ook op de veiling, vrijdag heb ik een betaald baantje om paarden te fotograferen en er is een telefoontje gekomen met de vraag voor een nieuwe website. Ook ik doe hier zaken. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. En de foto hieronder zou je nog bijna laten vermoeden dat ze echt verstand van zaken hebben.

De dag hebben we afgesloten door uiteten te gaan bij The Outback. Een soort Australisch tentje, met typische Amerikaanse gerechten en bijbehorende idioot grote porties. Bestel een drankje en je krijgt een glas zo groot als je onderbeen en als je die op hebt zit je ook meteen vol. Maar ze weten wel van opschieten. Binnen drie kwartier kun je rollend naar buiten. Vervolgens zijn we nog even langs een paar winkels gereden, waar ze de meest belachelijke dingen verkopen en je je afvraagt of iemand ze uberhaupt koopt. We hebben ook het perfecte cadeau gevonden om Renee der kerst mee te verkiezen. God bless America.

Het is bij jullie inmiddels bijna half 5 in de ochtend en bij ons is het rond half 11 in de avond. De heren zitten beneden aan de bar en ik lig mijn favoriete programma’s op een idioot groot tv scherm te bekijken. Ja het leven is hier zwaar… Verdomd zwaar.

Morgen gaan we winkelen!

Stay Tuned!!

God bless America

Hallo vriendjes en vriendinnetjes uit het lage polderlandschap! Hoewel de dag voor jullie al lang en breed is begonnen (12:30) liggen wij nog in bed (06:30). Gisteren zijn we rond 21:30 het vliegtuig uit gekomen. De vlucht duurde z’n 8,5 uur en het klinkt allemaal veel langer dan het daadwerkelijk was.

Van de voren was ik al ingelicht over hoe groot deze vliegtuigen waren in tegenstelling tot Europese vluchten. Drie rijen, naast elkaar, vijf man per rij. In de stoel voor je een tv, zelf programma’s uitkiezen, onbeperkt eten. Ik had een glimlach van oor tot oor. Helaas, niet was minder waar. Er waren maar twee rijen, drie personen per rij, geen tv, geen onbeperkt eten. Wél een plek bij het raam.

We vlogen over het prachtige landschap van Engeland en Ierland en vervolgens een enorme oceaan. Om vervolgens over het nog mooiere Canadese landschap langs de Amerikaanse kust te vliegen. Fuck, het is hier mooooooooi! Landinwaards vlogen we langs downtown Philedephia. De zon scheen prachtig, geen wolkje te zien en de wolkenkrabbers staken de lucht in, krachtige bruggen. Wauw! Even serieus, net zoals in de film! De vrouw naast ons dacht daar nog een schepje bovenop te doen door heel cliché, net als in Amerikaanse films, wc papier achter aan der broek had hangen.

Eenmaal aangekomen duurde het enorm lang voordat we door de immigratiedienst waren. Er stonden circa 2000 mensen te wachten. Dat wachten duurde ook ruim 2 uur. Telefoons en camera’s waren niet toegestaan. Uiteindelijk na een paar vragen, 10 vingerafdrukken, een foto én die ozo gewilde stempel in mijn paspoort konden we de bagage gaan ophalen.

Inmiddels was het al donker, hebben we de auto opgehaald en zijn gaan rijden. Ik zou nu kunnen opscheppen over het prachtige landschap hier, maar als het de weg van Utrecht naar Amsterdam was geweest had ik het ook geloofd. Het blijft een snelweg en een donker land. Vandaag hoop ik dus echt iets te zien.

We zijn nog wat gaan eten in het hotel, wat overigens LUXE is! En overal staat American Football op. Ik ben eerder naar boven gegaan om Dexter op tv te kijken. Na een kwartier zappen had ik eindelijk het juiste kanaal. Ik was een beetje bang voor om de 5 min reclame, niets was minder waar, géén reclame!! Vervolgens ben ik nog een kwartier bezig geweest de douche aan te krijgen, en daarna dezelfde tijd om het weer uit te krijgen.

Vanavond meer (morgen voor jullie)